PaonuenG's Story :)

 

เด็กม. 6.... ปีสุดท้ายของการใส่ "กระโปรงจีบ" ในรั้วโรงเรียน

 

เป็นช่วงที่จิตฟุ้งซ่านที่สุด -____-;; ไอ้นู่นก็อยากทำ ไอ้นี่ก็อยากทำ

 

 

สิ่งเหล่านี้ถูกจำกัดไว้กับคำว่า

 

"ม.หก", "แอดมิดชั่น", "แกทแพท" , "สอบตรง" และ....................................

 

 

 

 

T[]T!!!!!!!!!!!! OMGG

 

 

แค่คำว่า "เรียนพิเศษ" ก็เหี่ยวเต็มทน T^T

 

สมัยนี้เรียนกันเข้าไป ไม่ว่าสายวิทย์สายศิลป์ เรียนๆๆๆ เรียน เรียน เรียนน น เพียงเพื่อที่ว่า "กูจะสอบเข้าให้ได้"

 

 

ชีวิตเด็กศิลป์ เหมือนจะชิวๆ -__-;; แต่ไม่ชิวอย่างที่คิด

 

 

 

 

อย่าสงสัยว่าทำไมเรียนสังคมแล้วยังเขียนภูมิศาสตร์ กฎหมาย... ไม่ได้อ่านผิด ต้องเรียนแยกเพิ่มอีกจริงๆ T^T

 

 

นี่แหละที่เรียกว่า "ติวพิเศษริซึ่ม!"

 

 

จากขี้เกียจ กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน จากชีวิตประจำวันกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้.....

 

 

และเมื่อวันไหนไม่มีเรียน...วันนั้นจะโหวงเป็นพิเศษ

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นข้อสอบที่น่าเหนื่อยใจที่สุดในรอบปี - -"  อ่านหนังสือก็ไม่ถูก ไปได้แต่นั่งมึน ท่องศัพท์ไปพอถึงห้องก็หายเกลี้ยง แล้วอย่างงี้คะแนนจะไปดีได้เยี่ยงไรกัน????????

 

แพทคราวนี้..... ชวนโดดหน้าผาตาย T^T

 

แพทคณิตเจอคราวที่แล้ว.. เลยขอลาแล้วอย่าเจอกันอีกเลย - -;;

 

แพทครู... ออกแบบนี้ ออกแพทสังคมแยกไปเลยมั๊ยคะ?

 

แพทศิลปกรรม - -" คือว่า.... ออกแพทนาฎศิลป์เลยป้ะ ถามซะลึก จนจะลึกกว่าเหมืองแร่ที่ถล่มที่ชิลีแล้ว !!

 

แถมด้วยแพทญี่ปุ่น  - -;; ยากเว่อร์! ไม่ไหวแล้ววว วว อ่านคันจิไม่ออกกก ยากกว่าคราวที่แล้วอีกก